فاطمه راکعی: تندروها به دنبال کالبد شکافی اصلاح طلبان هستند
         

 آفتاب یزد- امید کاجیان: می‌آیند! قدمشان روی چشم! تندروها را می‌گویم همان‌هایی که اتفاقا خود ما بارها از رفتارهایشان نالیدیم و همچنان هم در عجب از اقداماتشان... 

می آیند! خب چه بهتر... باشد، بیایند، حرف بزنند، فریاد بکشند، از عقایدشان دفاع کنند.. مگر نه اینکه آزادی بیان یعنی همین.
آزادی که برای من حلال است و برای تو حرام که نشد حرف!
آزادی که برایش چارچوب و جناح و سیاست تعریف کرد و برداشت‌های شخصی از آن داشت یعنی خودخواهی من و تو.
پس افراطیون هم حق دارند بیایند. قوی هم بیایند در رقابت‌های انتخاباتی هم شرکت کنند. چه بهتر ! مگر مردم ما نیک و بد را در ژرفای اندیشه اشان تشخیص نمی‌دهند که نگران آمدن تندروها باشیم؟
بیایند. مگر قرار است ما نیز چون آنان خواستار حذف رقیب باشیم؟ آنها هم مثل ما، ما هم مثل آنها، نیاز به بودن،
حرف زدن و بیان عقاید داریم.
ولی می‌دانید چه زمان، آزادی‌ها نفی می‌شود و حقوق افراد سلب ؟! زمانی که آزادی یکی، یعنی گرفتن آزادی دیگری.
تصور کنید تندروها، پای به عرصه انتخابات بگذارند اما از آمدن رقیب، داغ دلشان تازه شود و همه کار بکنند تا جناح اصلاح‌طلبشان را در تنگنای بودن! بگذارند و از طرق مختلف جلوی عرض اندام آنها را بگیرند و از رقابتی منصفانه محروم کنند. اینها همان چیزی است که در این سالها از این جماعت کم ندیدیم. چیزی که نگرانی همیشگی اصلاح‌طلبان را به همراه داشته است. همان امری که می‌توان از آن به عنوان آفت انتخاباتی یاد کرد که زمینه ایجاد و شیوع و بروز رفتارهای ضدفرهنگی را کلید می‌زند.... رفتاری به نام فشارسیاسی برای نابودی غیر منصفانه رقیب.
اما سوال اینجاست که تندروها اگر بخواهند مانع کامیابی اصلاح‌طلبان از طرق غیر قانونی و غیر دموکراتیک شوند چگونه اقدام می‌کنند؟ و برای این اقدامشان چه راهکارهایی را ممکن است در پیش بگیرند ؟ و تا چه میزان در این راه موفق می‌شوند؟
ازسویی دیگر خیلی‌ها معتقدند، اگر دولت در این زمینه منفعلانه عمل نکند می‌تواند جلوی کارشکنی‌ها و بی‌قانونی‌های احتمالی تندروها را بی آنکه به حق قانونی‌اشان تعرضی کند بگیرد.
پس در این بین مواجهه دولت با این جماعت چگونه باید باشد و آنها تا چه میزان می‌توانند مانع بداخلاقی‌های انتخاباتی شوند ؟ و اصولا تا چه اندازه فعالیت تندروها در جهت تخریب جناح رقیب، در فاکتورهای دیگری چون عدم مشارکت سیاسی و افزایش آرای خاموش جامعه تاثیر دارد و درنتیجه مجلسی تک قطبی به دور از سلیقه‌های متفاوت را پدید می‌آورد ؟ در جستجوی پاسخی به این پرسشها با فاطمه راکعی نماینده مجلس ششم و دبیر کل جمعیت زنان نو اندیش به گفتگو نشستیم.
خانم راکعی، نظرتان راجع به حضور تندروها در انتخابات مجلس چیست ؟
قبل از هر چیز فراموش نکنیم که همه گروه‌های سیاسی می‌توانند در سیر تفکرات خود و اهدافشان در مجلس آینده و تلاش برای رای‌آوری، حضور و تحرک داشته باشند. اما این تحرکات می‌بایست همگی در جهت قانون و اخلاق انتخاباتی تعریف شود.
چرا تا این حد نسبت به رفتار افراطیون نگرانی وجود دارد و صحبت از نقش دولت برای کنترل این رفتارها می‌شود؟مگر آنها (تندروها )چگونه می‌توانند برجریان انتخابات تاثیرگذار باشند و به مقابله با اصلاح‌طلبان بپردازند؟
متاسفانه در دهه اخیر ما از جریان اصولگرای رادیکال رفتارهایی دیدیم که اگر دولت فعلی برآنها نظارت کافی نداشته باشد و برخی از این افراد وادار به پاسخگویی در قبال رفتارهای غیرقانونی و اصولی نباشند مشکلات زیادی خواهیم داشت. مثلا پیش از این تندروها با تهمت و افترا به اشخاص جناح رقیب، در جهت تخطئه و توهین به دیگران اقدام کرده اند که این موضوع نیاز به رصد شدن از سوی دولت دارد. از طرفی در شرایط انتخابات،افراد مختلف سخنرانی‌های زیادی خواهند داشت که باید همه بتوانند طبق قانون، حرفهایشان را بزنند و اگر چنانچه کسانی مانع این سخنرانی‌ها شوند کار غیرقانونی انجام داده اند.
آیا ممکن است افراطیون با نهادهای خاص در جهت تخریب رقیب وارد مذاکره شوند؟
لابی کردن و مذاکره هیچ ایرادی ندارد، مذاکره و لابی فی نفسه، نه اشتباه است و نه ممنوع، اما بستگی به این دارد که چه طیف‌ها و کسانی چه لابی هایی بر سر چه موضوعاتی داشته باشند. اگر هدف از این مذاکرات محدود یا محروم کردن عده ای از حق قانونی خودشان، در جهت به هم زدن چهره انتخابات باشد و یا وادار کردن برخی نهادها در اینکه در برابر بعضی جریان‌ها رفتار غیرقانونی انجام دهند، غلط است.
کلیه نطق‌ها و مذاکرات و لابی‌ها، چنانچه در جهت اثبات تفکرات سیاسی باشد هیچ مشکلی ندارد و همه از این حق برخوردارند ولی اگرکسانی بخواهند دیگران را برای حذف رقیب تحریک کنند و مذاکراتی را با شخصیت‌های حقیقی و حقوقی در این زمینه انجام دهند مذموم است.
هر چند ما امیدواریم که این شخصیت‌های حقیقی و حقوقی تحت تاثیر افراطیون قرار نگیرند و یک سویه در برابر مسائل،قضاوت نکنند. اما آنچه که تندروها در این زمینه به دنبال آن هستند نه مجاز است و نه قانون و شرع اجازه آن را می‌دهد. پس کانون‌های نظارت و اجرایی انتخابات باید با قاطعیت، قانون را رعایت کنند.
مطمئنا تندروها هم باید حرف‌های خودشان را بزنند، اما مواجهه دولت با جریان تندرو باید چه راهکارها و تاکتیک‌هایی داشته باشد که علاوه بر حفظ حقوق افراطیون، در برابر اعمال غیرقانونی آنها نیز عکس العمل صحیح صورت گیرد؟
متاسفانه در قانون برخی مسائل چندان مشخص نیست. مثلا وقتی با مجوز قبلی، یک اصلاح‌طلب در حال سخنرانی است و یک عده ای آن جلسه را بر هم می‌زنند نمی‌دانیم چگونه برخوردی باید با آنها صورت گیرد، چون مطمئنا ما هم تمایل نداریم که کسی را مجازات کنیم ولی باید قوانین، یک سری پیش بینی هایی را در این زمینه داشته باشد. اگر سخنرانی با مجوز ارشاد صورت می‌گیرد، باید حراست وزارت ارشاد و اطلاعات در اینگونه محافل حضور داشته باشند و به خاطیان تذکر بدهند، چون اینگونه رفتارها از سوی طیف تندرو به فرهنگ کشور هم آسیب می‌زند و هیچ شخص منصفی راضی به چنین اعمالی نیست. به‌نظرم یکی از کارهای دولت این است که تمام جلسات سیاسی که با مجوز وزارت ارشاد یا سازمان‌های مربوطه
برگزار می‌شود را مدیریت و از به تنش کشیده شدن آن جلوگیری کند و بستری را فراهم آورد که هر کسی بتواند حرف خودش را بزند بدون آنکه بخواهد دیگران را نفی کند، این موضوع می‌تواند خط مشی دولت باشد و از طریق وزارت کشور و دیگر وزارتخانه‌ها انجام شود.
با نزدیک شدن به انتخابات، پیش بینی خودتان از عملکرد دولت و اینکه آیا افراطیون می‌توانند با پشت سر گذاشتن قوانین، علیه اصلاح‌طلبان اقدام کنند چیست؟
به هر حال در جریانات چند سال اخیر، معقولان هر دو جناح به این نتیجه رسیده اند که چه رفتارهایی باید کنترل شده و در چارچوب قانون باشد، وگرنه دوباره به انسداد سیاسی می‌رسیم. حذف رقیب به هر وسیله، معضل انتخاباتی و دور زدن اخلاقیات است. عرف و وجدان هم این موضوع را مجاز نمی‌داند. کسانی در اقلیت اصولگرایان هستند که مثلا می‌بینیم در مجلس حرمت و شان این جایگاه را حفظ نمی‌کنند و شعارهای مرگ بر
فلانی سرمی‌دهند و یا در مقابل تیم مذاکره‌کننده به جای انتقاد، از توهین استفاده می‌کنند، اینگونه افراد در گروه‌های مختلف سیاسی و نهادهای گوناگون وجود دارند و معطوف به نهاد قانونگذاری و یا رقابت‌های انتخاباتی آن نیز نیستند. همه باید از این اشخاص برحذر باشند؛ و بدانیم که هر چه به انتخابات نزدیک‌تر می‌شویم، تندروها هم تحرکاتشان را بیشتر می‌کنند.
افراطیون در حال حاضر سعی می‌کنند روی چه مسائلی برای حذف رقیب اصلاح‌طلبشان، دست بگذارند؟
اصلاح‌طلبان مواضع و شرایط مشخصی دارند، برخی از احزاب هم که منحل شده اند و در چارچوب حزب سابقشان هم فعالیتی ندارند، در این بین باقی اصلاح‌طلبان، همچنان در چارچوب احزاب خودشان مشغول به فعالیت هستند.
افراطیون علاقه دارند تا به کالبد شکافی اصلاح‌طلبان بپردازند، مثلا فرض کنید کسی از اصلاح‌طلبان پیش از این محکومیت یا سابقه بازداشت، داشته است ولی دوره محکومیتش را گذرانده و یا در محکومیتش از شرکت در انتخابات یا جایگاه‌های دولتی محروم نشده و می‌تواند فعالیت سیاسی بکند، با این حال تندروها همه تلاششان را می‌کنند تا آن شخص را از رقابت بازدارند.
اما از طرفی دیگر تندروها، چون نمی‌توانند برای عده ای از اصلاح‌طلبان هیچ پرونده ای پیدا کنند خود وارد عمل می‌شوند و به گذشته این افراد برمی گردند که به عنوان مثال بگویند فلان شخص اصلاح‌طلب در دوره مجالس گذشته، چنین حرفی یا عملی انجام داد یا در فلان حزبی فعالیت داشت.پس باید از حضور در انتخابات محروم شود!
ما انتظار داریم جامعه حقوقدانان و وزارت کشور که باید مدافع حقوق احزاب و فعالین سیاسی باشد و همینطور خانه احزاب از ما حمایت کنند تا افراطیون نتوانند با توسل به «اینکه فلان اصلاح‌طلبی در چنین زمانی فلان حرفی زده» جلوی ورود او را به انتخابات بگیرند. افراطیون به دنبال بر هم زدن سخنرانی‌های اصلاح‌طلبان برای جلوگیری از شنیده شدن صدای آنها نیز هستند که این رفتارهم غیر قانونی است.
از صحبت هایی که شما کردید می‌توانیم بگوییم که دولت صرفا در حفظ آرامش سخنرانی‌ها می‌تواند نقش داشته باشد و نه در باقی اقدامات احتمالی تخریبی تندروها.
به هر حال اگر تندروها بخواهند اشخاصی را هتاکی کنند هم دولت باید دخالت کند. این وظیفه وزارت کشور و دیگر وزارتخانه‌هاست تا جلوی رفتار غیرقانونی و خارج از عرف را بگیرد، البته خود افرادی که علیه شان هتاکی می‌شود می‌توانند از طریق قانونی اقدام کنند تا جلوی تشویش اذهان عمومی را بگیرند. باید افراد عادل و قانونگرا با جدیت پیگیر پرونده هایی که در آن حیثیت اشخاص به دلیل مسائل انتخاباتی زیرسوال رفته است، باشند.