بهبود فضای سیاسی و فراهم‌کردن زمینه حضور زنان در عرصه مناصب سیاسی دولتی، یکی از وعده‌های مهم حسن روحانی در انتخابات اخیر ریاست‌جمهوری بوده است، اما عدم به‌کارگیری زنان در کابینه باعث شده بسیاری از حامیانش در انتخابات به انتقاد از او بپردازند. از طرف دیگر، تغییرات استانداران آن‌طور که فعالان سیاسی انتظار داشتند محقق نشد و بسیاری از استانداران قبلی تنها از استانی به استان دیگر منتقل شدند. درباره اجرایی‌شدن وعده‌های روحانی در عرصه داخلی با فاطمه راکعی، فعال سیاسی اصلاح‌طلب و حوزه زنان گفت‌وگو‌ کرده‌ایم. راکعی در این‌باره به خبرنگار روزنامه «آسمان آبی» می‌گوید:‌ «معتقدم که خود آقای روحانی در عدم تحقق وعده‌ها خیلی دخیل نبوده است. قطعا گروه‌های فشار نقش داشته‌اند.» در ادامه متن مصاحبه او را می‌خوانید.

به نظر شما رئیس‌جمهوری چقدر می‌تواند شرایط بهبود فضای سیاسی کشور و تحقق وحدت را فراهم کند؟

در این شرایط به نظر من هیچ‌کسی مانند آقای روحانی نمی‌تواند این موضوع را پیگیری کند؛ همان‌طور که شاهد بودیم او به‌همراه تیم تخصصی‌اش توانست مسئله‌ هسته‌ای ایران را حل کند. به‌هرحال ایشان در موقعیت رئیس‌جمهوری قرار دارد. آقای روحانی به‌عنوان یک حقوقدان نیز مورد اعتماد عموم مردم و نهادهای نظامی و سیاسی است. از طرف دیگر باید توجه داشت که آقای حسن روحانی در دهه‌های مختلف بعد از پیروزی انقلاب اسلامی سمت‌های مهمی را در کشور برعهده داشته است و بر بسیاری از مسائل سیاست داخلی و همچنین مسائل بین‌المللی ایران تسلط دارد. همین ویژگی‌ها باعث می‌شوند ما از روحانی به‌عنوان رئیس‌جمهوری، انتظار داشته باشیم که پیگیر بهبود فضای سیاسی کشور باشد. بالاخره این موضوع در این برهه از تاریخ بعد از حل پرونده‌ هسته‌ای از اولویت زیادی برخوردار است، چون ثبات داخلی و همچنین وحدت سیاسی، یک موضوع اساسی است.
کشورهایی که از داخل مشکل دارند، در سطح بین‌المللی نیز به‌سختی می‌توانند مشکلات خود را حل کنند. از طرف دیگر اگر اوضاع داخلی کشورها دارای ثبات نباشد قطعا کسانی از بیرون مترصد ایجاد شکاف بین کشورهای مختلف می‌شوند و همچنین برخی تلاش می‌کنند با خصومت و دشمنی در سطح بین‌المللی بحران‌سازی‌ کنند. در واقع این ثبات داخلی کشورها بر روابط منطقه‌ای و بین‌المللی تأثیر مستقیمی دارد، ولی وقتی ما به لحاظ داخلی دارای آرامش و ثبات سیاسی باشیم در سطح بین‌المللی هم شرایط بهتری را تجربه می‌کنیم. مخصوصا باید در نظر بگیریم که ما کشور چندصدایی هستیم و این موضوع فرصتی بزرگ برای ماست که بتوانیم دموکراسی پیشرفته‌تری را تجربه کنیم و همین مبنایی برای رسیدن به وحدت باشد. به‌هرحال باید در چنین کشوری آرامش ایجاد کنیم. همانگونه که حضرت امام(ره) همیشه روی وحدت در کشور تأکید می‌کردند و در همین راستا هم در کشور ما هفته‌ای به نام «هفته وحدت» نام‌گذاری شده است.
بنابراین به‌خاطر همه این دلایل، ضرورت رسیدن به وحدت و حل مسائل سیاسی در کشور وجود دارد و آقای روحانی به‌خاطر تسلطی که بر مسائل حقوقی دارد، بهتر و راحت‌تر می‌تواند در این مسیر حرکت کند و به نتیجه برسد؛ البته نمی‌گویم ایشان به‌راحتی می‌تواند این کار را انجام دهد، بلکه تأکید می‌کنم که شاید راحت‌تر از دیگران بتواند این وحدت و تفاهم ملی را ایجاد کند و ما در سایه امنیت و آرامش داخلی بتوانیم امنیت منطقه و امنیت بین‌المللی را برای خودمان تقویت کنیم.
باید در نظر داشت که نبود انسجام، زمینه ضررهایی به کشور را ایجاد می‌کند؛ به طور مثال وقتی که آمریکا از طریق افرادی مانند ترامپ درصدد تضعیف برجام است، باید گفت دقیقا این کار را با سوء‌استفاده از عدم انسجام نیروهای مختلف داخلی انجام می‌دهد. اگر وحدت داخلی محکم‌تر باشد، آن‌ها نخواهند توانست فعالیت‌های خود را گسترش بدهند.
شما در حالی تأکید می‌کنید که روحانی بهتر از هر فردی می‌تواند زمینه بهبود شرایط سیاسی را فراهم کند که از شروع دولت دوازدهم، حامیان روحانی انتقادات مختلفی نسبت به او مطرح کرده‌اند؛ ضمن این‌که روحانی وعده مهم خود درباره به‌کارگیری زنان در کابینه دوازدهم را عملی نکرد.
تحلیل من این است که ایشان به وعده مهم خود درباره زنان وفا نکرد. تنها با یک کلمه و عبارت کوتاه در مجلس شورای اسلامی گفتند که می‌خواستم از زنان به‌عنوان وزیر استفاده کنم ولی نشد. خود ایشان به‌عنوان یک فرد سیاسی و حقوقدان می‌دانند که این توضیح قابل قبول نیست و موضوعی را توجیه نمی‌کند؛ آن‌هم برای ملتی که نیمی از جمعیت آن را زنان تشکیل می‌دهد و آنان نیز خواهان این موضوع بودند.
اما من چون آدم خوش‌بینی هستم و نیمه پر لیوان را می‌بینم، معتقدم که خود آقای روحانی در عدم تحقق این وعده خیلی دخیل نبوده است. قطعا گروه‌های فشار نقش داشته‌اند. یعنی کسانی که به خودشان اجازه می‌دهند حتی تا سطح رئیس‌جمهوری در باید و نباید امور دخالت کرده و نظرات خود را به دولت‌ها تحمیل کنند.
البته دخالت آن‌ها در مجلس شورای اسلامی و شوراهای اسلامی شهر و روستا کمی متفاوت است، چون این دو نهاد کاملا مردمی هستند؛ همچنین تعداد اعضای این نهادها زیاد است و آن‌ها نمی‌توانند همه را با فشار و ارعاب وادار به موضع‌گیری یکسان کنند. آن یک‌دستی‌ای را که در کابینه وجود دارد به لحاظ این‌که همه با یک نفر کار می‌کنند و با آن هماهنگ هستند در مجلس شورای اسلامی و شوراهای اسلامی شهر و روستا نمی‌بینیم. بالاخره افراد نظرات مختلف دارند و ساختار هم فرق می‌کند، اما در دولت از آن‌جایی‌که مانند ساعت همه روی یک محور می‌چرخند، به نظر می‌رسد گروه‌های فشار به همین خاطر روی روحانی متمرکز شده‌اند. از این‌رو از همان ابتدای به‌دست‌آمدن برجام شاهد بودیم که عده‌ای تلاش کردند آن راتخریب کنند.
به‌هرحال به نظر من در این دوره چون قول‌هایی که درباره سیاست داخلی داده شده بود، متاسفانه محقق نشد. بالاخره رئیس‌جمهوری در سفرهای استانی مختلف در ایام انتخابات حتما خواسته‌های مردم را که در شعارهای مختلف مطرح می‌شد شنیده‌اند و البته باید برای تحقق آنان تلاش کنند. برای رفع این مشکل‌ها نیاز به همت و وحدت همه سران نظام و همچنین رؤسای سه قوه است. چراکه حل‌نشدن مسائل سیاست داخلی برای ما بسیار بد بوده و از طرف دیگر وجدان عمومی نسبت به این مسائل حساسیت دارد.
وزیر کشور نقش مهمی در اجرای سیاست‌های روحانی در عرصه داخلی دارد. هرچند رحمانی‌فضلی به‌تازگی یک خانم را به‌عنوان معاون خود منصوب کرده است، ولی درباره انتصاب استانداران انتقادات مختلفی به او مطرح می‌شود. نظر شما در این‌باره چیست؟
گرچه درباره تغییر و جابه‌جایی استانداران نارضایتی‌هایی وجود دارد، ولی این اقدام وزیر کشور در انتصاب یک معاون خانم، قابل تقدیر است. بابت این اقدام من به وزیر کشور تبریک می‌گویم. ایشان قدم‌های بلندی در دو دولت یازدهم و دوازدهم در ارتباط با احزاب و تقویت آنان برداشته است. بالاخره این اقدام وزیر کشور، یک تیر و دو نشان بوده است. او هم یک خانم توانمند را انتخاب کرده و هم از اقوام کشور در یک منصب به کار گرفته است. البته رئیس‌جمهوری رسما از همه وزرا خواسته است که از اقوام و بانوان استفاده کنند و من نمی‌دانم چرا برخی وزرا درنگ می‌کنند. انتصاب اقوام در واقع پذیرش چندصدایی در کشور است و این اقدام وزیر کشور اقدام بسیار مهمی بوده و من به ایشان تبریک می‌گویم.