نشست بررسی جایگاه سیاسی و مدیریتی زنان در دولت دوازدهم، با عنوان "تلاش برای شکستن سقف شیشه‌ای" از سوی جمعیت زنان مسلمان نواندیش و گروه هم اندیشی فعالان حوزه زنان برگزار شد. در این نشست فاطمه راکعی، نیره توکلی، مینو مرتاضی،آذر منصوری، مصطفی تاجزاده و فاطمه صادقی در دو پنل سخن گفتند.

فاطمه راکعی، دبیر جمعیت زنان مسلمان نواندیش،‌ در ابتدای این نشست ضمن خوشامدگویی به حضار تصریح کرد:« مدت زیادی از اتفاق دردناک برای جامعه زنان نگذشته است. قتل فجیع دو دختر معصوم در ماه‌های اخیر و همچنین در گذشت پروفسور مریم میرزاخانی برای جامعه خصوصا جامعه زنان ما بسیار دردناک بود. می‌توانیم این دو واقعه را دو نماد از وضعیتی که در کشور ما حاکم است در نظر بگیریم. یک نماد هوش و استعداد و تلاش و پیمودن راه‌های دشوار در عرصه‌های مختلف، خصوصا علم ریاضی که دشوارترین علوم است و راهی بود که مریم میرزاخانی انتخاب کرد و موفقیت او فقط در سطح علمی نبود، بلکه در جهان برای ما افتخار فراهم کرد. پس زنان بسیاری در کشورما وجود دارند که قله‌هارا فتح کنند و در کشورما نمونه‌های بسیاری از زنان داریم که در مدارج علمی به موفقیت‌های خیره کننده دست پیدا می‌کنند. و اتفاقا به لحاظ هدایت و تدبیر سیاسی و حرکت‌های سیاسی از بسیاری از مردان جلوتر هستند و در هر فرصت مدیریتی عموما درخشید‌ه‌اند. ‌راکعی در ادامه سخنان خود با اشاره به قتل دو کودک دختر افزود:«نماد دیگر نماد مظلومیت زنان است. که متاسفانه ما را نگران نه فقط خودمان و دخترانمان بلکه نگران نسل های آینده می‌کند که اگر کاری نکنیم نهایت بی رحمی و وحشی‌گری را خواهیم دید.من می‌خواهم نتیجه بگیرم که زنان نخبه ما راه پر فراز و نشیبی را در پیش رو دارند. وقتی اصلاحات پیروز شد، آقای خاتمی عنوان کردند که اصلاحات خیلی زود پیروز شد، حداقل 50 سال زودتر و برای همین این همه مشکلات پیش آمده برای این جریان. سئوال اینجاست که این فاصله‌هارا چگونه باید پر بکنیم؟ »

فاطمه راکعی در ادامه سخنان خود با اظهار تاسف از عدم حضور وزیر زن در کابینه دوازدهم اظهار کرد:«در صحبت‌ها اشاره شد که زن‌ها در احزاب حضور دارند، دلیل آن‌هم شاید این باشد که دیگر نمی‌توانند بگویند که فعالیت سیاسی مختص مردان است. همه می‌دانیم که زنان نیمی از این جمعیت را تشکیل می‌دهند، همه جا هستند، چهره‌های فعال هستند. مساله اما برخورد دوگانه است، آن‌ها اجازه نمی‌دهند که ما از این موقعیت فراتر برویم. به خاطر دارم که همراه با آقای خرازی سفری به کشوری داشتیم که هم نخست‌وزیر داشتند و هم رئیس بزرگترین حزب مخالف دولتشان یک زن بود. بعد از اتمام سفر به آقای خرازی گفتند من در این سفر احساس حقارت کردم، من چیز خاصی در این زنان ندیدم، اما شما ما را در موقعیتی قرار می‌دهید که بگوییم خانم فلانی خیلی خوشحالیم که شما نخست وزیر هستید و دست راست شما روی سر ما دعا کنید، ما هم روزی نخست وزیر شویم. زنان انسان‌های فعال، اگاه و شناخته شده هستند. امروز از کوچکترین روستاهای ما، تا بزرگترین محافل و مسئولین سیاسی کشور، همه ظرفیت‌های ما را آگاه هستند، اما چرا نمی‌گذارند ما ارتقا پیدا کنیم؟

وی افزود: در این چند وقت در بحث وزرا آقای روحانی به قول‌هایشان عمل نکردند، و نه تنها وزیر زن وجود نخواهد داشت، بلکه بهترین و درخشان‌ترین شخصیت‌های کابینه یازدهم که دو زن هستند، مخصوصا خانم مولاوردی که به حوزه زنان مسلط هستند از سمت خود حذف شده اند. حرمت و عزت زنان و بزرگی آن‌ها مستلزم این است که زنان دیده شوند. درست این بود که به خانم مولاوردی بگویند تو که تا این حد درخشیده‌ای، و انقدر هم تضعیف شدی، حداقل برای نگه‌داری از حرمت‌ها به دلایلی که پشت پرده وجود دارد، خودت عنوان کن که نخواهی آمد. یا اینکه به او بگویند تو دوست داری تو را از این پست برکنار کنیم و حتی در پست وزارت یا ریاست جمهوری قرارت بدهیم؟ چرا به زن‌ها احترام نمی‌گذاریم؟چرا حتی برایشان در این سطوح تصمیم می‌گیرند؟ خانم مرضیه وحید دستجردی،و زیر بهداشت احمدی‌نژاد آن رفتار را دید.

ما از آقای احمدی نژاد خیلی متعجب نشدیم، اما از آقای روحانی تعجب می‌کنیم.»راکعی در پایان خاطر نشان کرد:«سئوالاتی برای من در این حوزه مطرح است. آیا واقعا شناخت جامعه از ما این است که زن مدیر نداریم؟ آیا شناخت عمومی جامعه ما این است که زنان ما شایستگی حضور در کابینه‌ را ندارند؟ چرا آقای روحانی در دولت پیشین مبادرت به وزیر زن نکرد؟ دیگر اینکه چرا حسن روحانی برخلاف قول هایشان در کابینه دوازدهم نه تنها وزیر زن انخاب نمی‌کنند، بلکه دو زن توانمند کابینه را نیز از سمت خود جابه‌جا می‌کنند؟ آیا خود زنان در این زمینه‌ها مقصر بودند؟ مردم ما بهتر از امثال ما می‌دانند که ما از کابینه اول انقلاب تا کنون حداقل 5 زن به معنا و مفهوم کامل رجل سیاسی داشته‌ایم که می‌توانستند در کنار مردان بنشینند و این فرصت از آن‌ها سلب شده است. روزها گذشته و کابینه‌های مختلف تشکیل شده و ما زنان کاری از پیش نبرده‌ایم. وضعیت دولت یازدهم با امروز فرق می کرد. بن بستی برای ما وجود داشت که ما برای رهایی از آن به چیزهای زیادی فکر نکردیم. دولت یازدهم با توانمندی تلاش خود را برای بهبود وضع در سیاست خارجی قرار داده بود. برای همین خیلی پیگیر وضعیت این ماجرا نبودیم.

همیشه گفته می‌شود کشور مسائل بزرگی دارد و همیشه زنان برای این مسائل قربانی می‌شوند چرا که مظلومیت مضاعف دارند. پس کی گفته می‌شود که یکی از بزرگترین مسائل این جامعه مسائل خود زنان است؟ ما هم سماجت لازم را نداشته‌ایم. امروز کشور به یک فضای نسبتا آرامی رسیده و همان‌طور که گفته شد ما انتظار داشتیم ایشان به شعارهای انتخاباتی عمل کنند. انگار فشارها بیشتر هم شده است. اما ایشان به عنوان رئیس جمهوری که در دور دوم رای مردم را گرفته و به قول خود آمده تا کاستی‌هایی را جبران کند،‌ تا او بتواند مشکلات ما را حل کند. امروز ما واقعا نگران محصورین عزیزمان هستیم، و امیدواریم این مسائل را به زودی حل کنند.»