16آذر یادآور شهادت سه دانشجوی آزادی‌خواه دانشکده فنی دانشگاه تهران (احمد قندچی، شریعت‌رضوی و مصطفی بزرگ‌نیا ) است و یادواره این روز دانشجو و جنبش دانشجویی را به موضوعی مهم در سطح جامعه، افکار عمومی و رسانه‌ها تبدیل می‌کند. شاید بیراه نباشد که آفت جنبش دانشجویی را نگاه مقطعی به آن بدانیم، چرا که دانشجویان در ایران تنها در دو مقطع زمانی خاص، یعنی روز دانشجو و ایام انتخابات مورد توجه قرار می‌گیرند، در حالی که جنبش دانشجویی باید یک موج دایمی، پویا و فعال باشد تا در گذر زمان تاثیر و کارآمدی خود را نشان دهد. تقلیل نقش دانشجو به مناسبت‌های خاص، نقش و جایگاه دانشجو را در مناسبات سیاسی و اجتماعی جامعه کاهش می‌دهد.
یکی از رسالت‌های اساسی دانشجویان روحیه پرسشگری و مطالبه‌گری آنان است، روحیه‌ای که به دلیل ابعاد مختلف معرفت‌شناسی و ویژگی‌های شخصیتی دانشجویان می‌تواند در سالم‌سازی ساختار سیاسی و پاسخگوشدن نظام سیاسی نیز موثر باشد. مقام معظم رهبری با تحسین روحیه‌ «پرنشاط، مطالبه‌گر، متفکرانه، منتقدانه و در عین حال مسئولانه‌« بر رسالت مطالبه‌گری دانشجویان تاکید می‌کنند و به نظر می‌رسد نگاه مناسبتی به جنبش دانشجویی، در تضاد با این توصیه‌ها و رسالت دانشجویی قرار می‌گیرد. متاسفانه در برهه‌ای از زمان نوعی گفتمان انحصاری و تکصدایی در دانشگاه‌ها حاکم ‌شد و اعمال محدودیت‌ جدی برای برخی تشکل‌های غیردولتی و تلاش برخی جریان‌های سیاسی برای مصادره جنبش دانشجویی باعث شد تا از سویی هزینه فعالیت‌های دانشجویی بالا برود و از سوی دیگر جنبش دانشجویی به انفعال کشانده شده و به ابزاری در دست یک جریان‌های سیاسی
 
تبدیل شود.
آنچه فضای دانشگاه را از فضای مدرسه متمایز می‌کند، رشد بینش و دانش دانشجویان در فضای انتقادی دانشگاه است؛ قشر دانشجو به دلیل عدم وابستگی مالی به نهادهای قدرت و ثروت و به دلیل ماهیت جنبش دانشجویی که بر آرمان‌خواهی و عدالت‌طلبی استوار است، می‌تواند کارکرد اصلاحی خود را ایفا کند، اما معضل دیگری که گریبانگیر جنبش دانشجویی و فضاهای دانشجویی شده، این است که آینده معیشتی و شغلی دانشجویان با زندگی سیاسی دانشجویی گره خورده و بسیاری از دانشجویان ترجیح می‌دهند به جای ورود به مباحث سیاسی و حضور در تشکل‌های مختلف صنفی و دانشجویی، همچون دوران مدرسه صرفاً به افزایش پشتوانه دانشی خود بپردازند تا از عواقب فعالیت سیاسی و اجتماعی در دانشگاه بعد از دانش‌آموختگی در امان باشند. بی‌گمان یکی از عوامل اصلی توسعه پایدار و کاهش فساد در جامعه تقویت نقش و جایگاه دانشجویان از طریق تشکل‌های دانشجویی و افزایش بینش و دانش سیاسی آنهاست که در سال‌های اخیر مورد بی‌مهری
قرار گرفته است.
نکته قابل تامل در مورد آفت‌های جنبش دانشجویی، تمایز بین سیاست‌زدگی دانشجویان و فعالیت‌های سیاسی آنان است. سهیم‌شدن در قدرت سیاسی شاخصه اصلی احزاب سیاسی است، اما جنبش‌ دانشجویی در ایران از دیرباز پیشتاز طرح مطالبات مردمی و تلاش برای کسب آزادی و عدالت بوده است‌، با این حال «نه» تنها در قدرت سهیم نشده، بلکه بعضا مورد بی‌مهری هم قرار گرفته‌ است. از سوی دیگر سیاست‌زدگی جنبش دانشجویی به معنی پیاده نظام شدن برای احزاب سیاسی می‌تواند آفتی کشنده برای این جریانات دانشجویی باشد؛ جنبش دانشجویی «نه» تنها باید دنباله‌رو احزاب سیاسی نباشد، بلکه بایستی با تقویت خود، احزاب سیاسی و سیاستمداران را تحت‌تأثیر
 
قرار دهد.
جنبش دانشجویی ایران از دهه‌های گذشته تا کنون فراز و نشیب بسیاری دیده که در هر دوره ویژگی‌های خاصی داشته است. گفتمان و ایدئولوژی راهبردی جنبش‌های دانشجویی از نسلی به نسل دیگر تغییر کرده است و بررسی گذشته و حال جنبش دانشجویی پتانسیل عظیم و نهفته این جنبش را برای آینده سیاسی کشور
 
آشکار می‌کند.

منبع: ستاره صبح