هفته گذشته منابع خبری اعلام کردند به‌زودی کارمندان مرد و زن در شهرداری تهران تفکیک می‌شوند. در خبر‌ها آمده بود که این تصمیم جدیدی است که در شورای معاونان شهرداران و سازمان‌ها گرفته شده است.

ظاهرا بر اساس این تصمیم باید از این پس مدیران ارشد و میانی در واحد‌های شهرداری تهران صرفا از نیروهای کارمند آقا برای سمت‌هایی مانند مسئول‌دفتر، منشی، اپراتور تلفن، تایپیست و مسئول پیگیری و... که در محدوده دفتر کار مدیران اشتغال دارند، استفاده ‌کنند. همچنین از مدیران شهرداری خواسته شده بود ظرف ماه آینده این موضوع را با جدیت توسط سازمان بازرسی و حراست کل پیگیری و اجرایی کنند. قدرمسلم آن است که هر نوع تصمیم، بخشنامه و قانونی که حقی را بدون دلیل و منطق از زنان که نیمی از جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند، سلب کند نه تنها مورد تایید زنان نیست که نخبگان و فرهنگیان جامعه فارغ از جنسیت شان نسبت به آن انتقاد دارند. 30 سال است زنان تلاش می‌کنند برخوردهای جامعه نسبت به خود را به سمت و سوی منطقی ببرند که در این میان دستاوردهایی هم حاصل شده است. با این وجود، گاه شاهد اقدامات رو به عقب در این زمینه هستیم و اگر آنچه عنوان شده است در شهرداری تهران اتفاق افتاده باشد، باعث تعجب است که چطور آقای قالیباف اجازه چنین برخوردی را با زنان داده اند. با وجود اختلاف‌نظرها و اختلاف‌سلیقه‌های سیاسی با آقای قالیباف همواره فعالیتی که کارشناسی و درست بوده است را تائید کرده‌ایم. ناگفته پیداست که اقدامات غیرکارشناسی را محکوم خواهیم کرد همانطور که باید، در اینباره فکر کنیم که چه دلایلی برای این کار می‌تواند وجود داشته باشد. آیا زنان راندمان کاری پایین‌تری دارند؟ آیا مساله به برخی محدودیت‌ها که ممکن است فرزندآوری و وظایف زنان به وجود می‌آورد، بر می‌گردد؟ آیا مساله مربوط به این است که نگرانی‌هایی در رابطه با اختلاط نادرست زن و مرد و مشکلات اخلاقی وجود دارد؟ به نظر نمی‌رسد خارج از این سه مورد، چیز دیگری باشد که باعث اتخاذ این تصمیم شده است. با این وجود، هیچ کدام از این مسائل به خودی خود نمی تواند دلیل قانع کننده‌ای برای تصمیمی کلی باشد. مساله راندمان پایین کاری زنان مساله نادرستی است. نه تنها چنین چیزی اثبات نشده است که بررسی‌ها نشان می‌دهد مسئولیت‌پذیری، تعهدکاری و دقت زنان در محیط کاری به نسبت مردان بیشتر است. اما اگر مساله به باروری و بزرگ کردن فرزندان برمی‌گردد که باید عنوان شود سال‌هاست فعالان حوزه زنان تلاش می‌کنند با ارائه راه‌حل‌هایی، این مسائل را به نحو درست حل کنند. اکنون ما به اینجا رسیده‌ایم که اگر قرار است هم زنان در جامعه حضور و مشارکت داشته باشند، که باید اینطور باشد، و هم به وظایف مادری آنها خدشه وارد نشود و زنان همچنان نقش محوری در خانواده داشته باشند، باید بسته‌های حمایتی و تشویقی برای آنها در نظر گرفته شود. زنان هم باید بتوانند کار کنند و هم باید مرخصی زایمان و امکاناتی نظیر مهدکودک در نزدیکی محل کار، فرصت شیردهی به نوزادان خود و ... داشته باشند. مساله سوم که درباره نگرانی‌هایی است که اختلاط زن و مرد ایجاد می‌کند نیز دلیل مناسبی برای حذف زنان نیست. چنین مسائلی اگر وجود دارد مربوط به هر دو جنس است و می‌توان با ایجاد ضوابط و راهکارها و همچنین برخورد با هنجارشکنان، چنین نگرانی‌هایی را رفع کرد. همان‌طور که عنوان شد فعالان حوزه زنان سال‌هاست که به‌دنبال بهبود وضعیت آنها در جامعه هستند. بهبود وضعیت زنان منوط به بهبود شرایط کاری آنهاست. این مهم با برنامه‌های جهشی و یکدفعه‌ای حاصل نمی‌شود چنانکه، در مواردی شاهد هستیم که چنین برنامه‌هایی حتی جواب عکس می‌دهند و به جای حرکت رو به جلو، به عقب حرکت می‌کنیم. اکنون که فعالان حوزه زنان نسبت به  این مساله در شهرداری حساس شده‌اند، مسئولان شهری باید در این مورد پاسخگو بوده و دلایل خود را عنوان کنند.

 منبع: روزنامه آرمان