در طول تاریخ حدود ۳۰۰ سال اخیر تهران، به طور طبیعی محیط و فضائی عمومی این شهر به مردان اختصاص یافته بود و با اینکه در حدود ۱۰۰ سال اخیر تحولات اجتماعی، سیاسی و اقتصادی قابل توجهی در تهران اتفاق افتاده ولی در ساختار شهری، فضای شہرو کالبد آن این تحولات انتقال پیدا نکرده است. همانگونه که در طول سالهای قبل از انقلاب و پس از آن زنان به حوزه خصوصی و خانگی تعلق داشتند بر همین اساس فضای شهری هم سازمان یافت و شکل گرفت و متناسب با تغییر در شرایط زندگی اجتماعی و واقعی زنان و حضور گسترده اجتماعی آنها در بیرون از خانه ها، اضطرارها و الزامهای ایجاد شده فضا، کالبد و مبلمان شهری تحول پیدا نکرد.

در واقع ما این تحت تاثیر قرن ها سیطره نظامهای پدرسالارانه در ایران و در سطح تهران هم به خوبی مشاهده می کنیم. در سال های اخیر ساختارهای اجتماعی، سیاسی و اقتصادی جامعه و موقعیت زنان تحول جدی داشته و روابط اجتماعی در سطوح مختلف متحول شدهاند اما این تغییرات در ساختار حاکم بر تهران، فضای کالبدی شهر و مبلمان آن انعکاس پیدا سطح توسعه جامعه ایران و به خصوص شهر تهران که توسعه بالاتری از دیگر شهرها دارد از یک سو و اندک بودن تعداد زنان در حوزههای مدیریتی در سطح رسمی و غیررسمی این ضعف حضور و نبود حضور مؤثر زنان از سوی دیگر باعث شده تا مطالبات، تقاضاها و نیازهای انها در این تحولات دیده نشود. در شرایط تحولات اخیر در انتخابات شهر و روستا و روند دمکراتیزه شدن و با تامین خواسته های به ویژه زنان و جوانان میتوان انتظار داشت با تغییر در ساختار مدیریت شہری و حضور مؤثرتر زنان در نهادهای غیردولتی و دولتی و مدیریت شهری آثار و طلیعه های نویدبخش آن این دگرگونی ظاهر شده و بتوانند نتایج مناسبتر و قابل قبول تری را از انتقالی این تحولات اقتصادی، سیاسی، شهر شاهد باشیم، بدون تردید افزایش روزافزون حضور زنان در مدیریت شهری و ایجاد فضای مناسب برای سازمانهای غیردولتی میتواند این چهره زمخت و ناآرام را تغییر دهد و آرامش و لطافت را در شهر منتشر سازد.

زنان با توجه به ویژگیهای زنانه و مادرانه خود در پستهای مدیریتی بابیان مطالبات و خواستههای فوری و اساسی مردم در سطح نهادهای غیردولتی میتوانند این تحولات را به گونه ای که ارامش، توازن و تعادل را برای همه مردم در شهر به ارمغان آورند ایجاد کنند و شهر تهران به فضای مناسبی برای سکونت، آرامش و تأمین نیازهای گوناگون انسانی تبدیل شود و تابلوی جمهوری اسلامی که نمای آن در تهران شکل می گیرد به شکل قابل قبول تری تحول پیدا کند.