در روزگاری به سر می بریم که زبان گفتگو ، زبان تفاهم و تعامل ،زبان مدارا ، می رود تا جای خود را به زبان خشم و خشونت و قهر و افراطی گری و آشوب و ناآرامی و نزاع بسپارد.

در این زمانه دیگر "صلح" تنها یک واژه در لغتنامه ها نیست ، از این پس صلح یک ضرورت است. ضروتی که ملت ها همگی آن را درک کرده اند. ضرورتی برای جهان ما و برای زمان ما. ضرورتی برای بقای انسان و حرمت به مفهوم زندگی.

صلح، همان نگرشِ برخاسته از آگاهی و عشق است. صلح، زبانی ست با واژگانی از رواداری و تفاهم . صلح ، رفتاری است بر مبنای شفقت و مروّت. صلح ، باوری است از سرِ اختیار و انتخاب و شناخت.

صلح ، کتابی ست که مردمان جهان همه آن را می نویسند ؛ کتابی که با " من " آغاز     می شود: صلحِ با خویشتن ، صلحِ با دیگری ، صلحِ با طبیعت ، صلحِ با جهان؛ صلح با خداوند است.

در این میان اما زنان و مادران نقشی بسزا دارند ، نقشی ازلی و اسطوره ای ؛ نقش تاریخی و متقن ؛ نقشی حقیقی و هر روزه ؛ نقشی از  خانه تا جهان.

جمعیت زنان مسلمان نواندیش در راستای ارج نهادن به مقام زن و پیوند و خویشاوندی زنان و صلح همزمان با روز 21 سپتامبر (30 شهریور) و آغاز هفته دفاع مقدس ، و برای گرامیداشت این دو مناسبت اقدام به برگزاری نشستی کرده است ، با حضور زنان و مادران صلح ، آنها که آفرینندگان صلح و سازگاری و مدارا و محبت و مهربانی اند.

ما صلح را از کتابِ خداوند رحمان و رحیم آموختیم ، از سیره پیامبر مهر و عطوفت و آشتی ؛

از مکتب اهل بیت شفقت و جوانمردی ؛ از آموزه های عرفان ایرانی و اسلامی ؛ از فرهنگی که در هر حکایت و بیت و ضرب المثلش به  ما می گوید : آشتی به جای قهر ، دوستی به جای دشمنی ، رواداری به جای ناسازگاری ، مدارا به جای ناشکیبایی ، شفقت به جای خشونت.